Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2019

The Dark Tapes


The Dark Tapes


Η ταινία The Dark Tapes του 2016, είναι άλλο ένα found footage αυτή την φορά μάλιστα, ανθολογία τρόμου με τέσσερις διαφορετικές ιστορίες. Η σκηνοθεσία και το σενάριο έγιναν από τον Michael McQuown σε συνεργασία (σε μια μόνο ιστορία) με τον Vincent J. Guastini.

Dark Tape #01
Year 2007
To catch a Demon

Η ταινία ξεκινά με την ιστορία To catch a Demon, όπου δυο επιστήμονες μαζί με τον κάμερα μαν με τον απαραίτητο εξοπλισμό, ξέρετε τώρα για τι εξοπλισμό μιλάμε, για κάμερες “τζιν μπιμ 2000x turbo” με σούπερ high frame, injection motherfucker, θα προσπαθήσουν να κινηματογραφήσουν έναν Δαίμονα. Ο υπεύθυνος του πειράματος δεν τους αποκαλεί βέβαια Δαίμονες αλλά “Υπερβατικές πολυδιάστατες οντότητες”. Το πείραμα βασίζεται σε μια πολύπλοκη ψεύτο θεωρία περί διαφορετικής χρονικότητας στην αντίληψη του ανθρώπινου μυαλού κατά την διάρκεια του ύπνου, στην ταχύτατη σύλληψη του ματιού σε οποιαδήποτε “ανωμαλία” στο απόλυτο σκοτάδι, στα διάφορα στάδια εγκεφαλικών κυμάτων και την επιρροή στην αντίληψη μας κτλ. Τουλάχιστον στο ξεκίνημα, γίνεται μια αρκετά αξιόλογη προσπάθεια στο να παρουσιάσουν το πείραμα όσο το δυνατό πιο πειστικό και αληθινό γίνεται, βασισμένο σε ήδη υπάρχοντες θεωρίες αλλά και για χάρη της ταινίας, σε αρλούμπες και αμπελοφιλοσοφίες.

Ίσως η καλύτερη δουλεια, έρευνα ύπνου.
Το πείραμα λοιπόν ξεκινάει και μαντέψτε τι γίνεται με τους όχι Δαίμονες αλλά Υπερβατικά πολυδιάστατα πλάσματα. Ναι ακριβώς αυτό που σκεφτήκατε, πάει κατά διαόλου. Τα κινητά δεν δουλεύουν, οι πόρτες δεν ανοίγουν κτλ. Η ατμόσφαιρα στην συγκεκριμένη ιστορία είναι αρκετά καλή. Μπόλικο σκοτάδι, αρκετά jumpscares, κάτι που είναι αποδεχτό σε μικρής διάρκειας ιστορίες και ένα αρκετά καλοφτιαγμένο “πλάσμα” με το μόνο αρνητικό να είναι η υπερβολική χρήση ηχητικών εφέ και μάλιστα φτηνιάρικων και με την ένταση αυτών στο μέγιστο, με αποτέλεσμα να παραμορφώνετε ο ήχος. 

Doom
Dark Tape #02
Year 2011
The Hunters & The Hunted

Η δεύτερη ιστορία, μας παρουσιάζει ένα ευτυχισμένο ζευγάρι στα τριάντα κάτι τους, να απολαμβάνουν το νέο τους σπίτι, ή νοικιαζόμενο, δεν κατάλαβα. Βέβαια ταινία τρόμου χωρίς έπαυλη είναι Πάσχα χωρίς αρνί. Είναι από αυτά τα σπίτια με τα 25 δωμάτια όπου η κύρια κρεβατοκάμαρα, έχει το δικό της σαλόνι μέσα! Το ζευγάρι είναι το τυπικό Αμερικάνικο ζεύγος, με την γυναίκα (ωραίο milf με λίγο φαντασία και μπόλικο μακιγιάζ) να είναι το στυλ, “Oh my gosh”, “Oh my god” και τον άντρα να είναι το αρσενικό τύπου “mmmm baby”. Λίγες ώρες μέσα στο σπίτι και αντιλαμβάνονται ότι συμβαίνουν γύρω τους περίεργα πράγματα. Αντικείμενα πέφτουν από μόνα τους, άγνωστοι ήχοι ακούγονται από τον πάνω όροφο και το ταβάνι κτλ. Μην ξεχνάτε, βλέπουμε found footage και όλα κινηματογραφούνται αντί να καλέσουν την αστυνομία. Τα φαινόμενα σταδιακά αυξάνονται σε ένταση και ποικιλία, πόρτες κλείνουν από μόνες τους, κάμερες πέφτουν από το πουθενά, μπαλάκια που πετιούνται σε έναν διάδρομο επιστρέφουν με μεγάλη δύναμη πίσω και το ζευγάρι μας αποφασίζει...να πάει για ύπνο. Μάλιστα. Μετά από αρκετά βάσανα και συγκεκριμένα τέσσερις μέρες μετά, αποφασίζουν ότι η καλύτερη λύση στο πρόβλημα τους είναι να επικαλεστούν την βοήθεια ερευνητών του παραφυσικού. 

Η εισαγωγή της συγκεκριμένης ιστορίας είναι αρκετά βιαστική, πρόχειρη και γεμάτη κλισέ και οι ηθοποιοί όχι μόνο δεν είναι καλοί αλλά δεν έχουν και χημεία μεταξύ τους. Μοιάζουν λες και γνωρίστηκαν πριν λίγες ώρες και ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας μετά από μια...χειραψία και μόνο. Με την έλευση των ερευνητών παρουσιάζονται και πάλι όλα τα κλισέ του είδους, με τα “νερντς” να στήνουν τις κάμερες παρακολούθησης στο σπίτι και βέβαια στην ομάδα υπάρχει και η ξανθιά επικεφαλής με εμπειρία στα πνεύματα και στους δαίμονες όπου ξεκινά και αραδιάζει τις αρλούμπες τις περί παγιδευμένων ψυχών, αρνητικής ενέργειας κτλ. Η έρευνα περιλαμβάνει ότι έχουμε δει σε εκατοντάδες ταινίες. Κάμερες νυχτερινής λήψης, φευγαλέες στιγμές αγνώστων πλασμάτων, παρεμβολές στην κάμερα κτλ. Όμως όλα αυτά δεν γίνονται τυχαία καθώς η ιστορία παίρνει μια εντελώς αναπάντεχη τροπή από ένα σημείο και μετά. Κάτι μη προβλέψιμο, καλοδεχούμενο, αρκετά ενδιαφέρον αν και με αρκετά σεναριακά κενά, παραμένει κάτι πρωτότυπο. Ίσως θα πρέπει να παραδειγματιστούν αρκετοί από την συγκεκριμένη ιστορία και ίσως με μεγαλύτερο οικονομικό προϋπολογισμό, καλύτερο σενάριο και ηθοποιούς, κάποτε να δούμε μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου επηρεασμένη από την συγκεκριμένη ιστορία και την τροπή που παίρνει στο τέλος.

Κοπελιά; Κοιμάσε;
Dark Tape #03
Year 2013
Cam Girls

Η τρίτη ιστορία μας ξεκινά με διαδικτυακό τσατ, μεταξύ της πρώην και του πρώην, ο οποίος πρώην είναι τώρα γιατρός ή τουλάχιστον είναι αρκετά κοντά στο να πάρει το πτυχίο του και η πρώην που τώρα είναι λεσβία, η οποία μετακόμισε για να φύγει από την Χριστιανική της οικογένεια και να κάνει την επανάσταση της και μπόλικα ΠΑΑΑΑΡΤΙΙΙΙΙΙΙΙ, του αναφέρει εμπιστευτικά ότι έχει κενά μνήμης. Ο “σε λίγο θα γίνω γιατρός” που έχει μπει για τα καλά στην friendzone πλέον, αραδιάζει πιθανά ιατρικά συμπτώματα και αιτίες και καταλήγει ότι μπορεί να είναι και...δαιμονισμένη! Μετά από αυτή την “συμβουλή” του γιατρού η συζήτηση πάει σε λατινική προέλευση της λέξεις spirit, στην προέλευση της λέξεις αλκοόλ και καταλήγουμε σε σαρκοβόρα βακτήρια. Αν μη τι άλλο, το σενάριο αν και ότι να ναι, ξεκινά με αρκετές εγκεφαλικές και νοητικές σφαλιάρες, που θα σας πάρει αρκετά λεπτά για να το επεξεργαστείτε χωρίς βέβαια να καταλήξετε πουθενά.

Το δεξί χέρι το έκανα μοτεράκι.
Η επανάσταση της λεσβίας απέναντι στο κατεστημένο και τους γονείς της, δεν είναι τίποτα άλλο από το να γίνει μια διαδικτυακή πόρνη, η οποία προσφέρειθέαμα” επί πληρωμής σε ένα τυχερό κάθε βράδυ μέσω ίντερνετ. Κάτι σαν τις σημερινές Twitch thot. Ο τυχερός της βραδιάς που θα απολαύσει το θέαμα είναι ο Jerry, ένας παχύσαρκος και ντροπαλός τύπος, ίσως ο καλύτερος ηθοποιός της ταινίας. Αρκετά πιστικός στο ρόλο του σε σχέση με τις υπόλοιπες γυναίκες της συγκεκριμένης ιστορίας, οι οποίες μοιάζουν να είναι αληθινές πορνοστάρ και εντελώς ατάλαντες. Το ερωτικό τσατ καταλήγει σε ένα σαδιστικό παιχνίδι που εξυπηρετεί έναν ανώτερο σκοπό. Είπαμε το σενάριο στην συγκεκριμένη ιστορία είναι mindfuck, το πρόβλημα είναι ότι δεν αναπτύσσετε με τους σωστούς ρυθμούς και το σημαντικότερο από όλα είναι το επίπεδο υποκριτικής ικανότητας των θηλυκών πρωταγωνιστών είναι αυτό που καταστρέφει μια καλή ιστορία. Ήθελε αρκετό περισσότερο gore, σαδισμό και άλλους ηθοποιούς.
 
Dark Tape #04
Year 2015
Amanda’s Revenge

Η τελευταία μας ιστορία αφορά την Amanda, που υποτίθεται ότι είναι κοριτσόπουλο που πάει ακόμα σχολείο αλλά άλλοτε μοιάζει με καλοδιατηρημένη σαραντάρα, σε άλλη σκηνή μοιάζει σαν ένα ανήλικο κορίτσι και άλλοτε σαν 25 χρονών και μας ενημερώνει ότι θα εκδικηθεί αυτούς που την απήγαγαν και τις έχουν κάνει τόσα κακά και ακατονόμαστα. Μετά από αυτή την απότομη εισαγωγή, μεταφερόμαστε τέσσερις μήνες πίσω όπου σε ένα πάρτι, η Amanda πέφτει θύμα παρ’ ολίγου βιασμού. Περνάει την βραδιά στο σπίτι του φίλου της και όταν ξυπνά είναι διαφορετικός άνθρωπος ή άνθρωποι. Άλλοτε υστερική και άλλοτε κατατονική, παραμιλάει με το βλέμμα κενό σαν της αγελάδας ή έχει αναλαμπές και είναι ο παλιός της εαυτός. Βέβαια εμείς σαν θεατές δεν έχουμε ιδέα πια είναι η Amanda και πως ξέρουμε πια είναι η κανονική της προσωπικότητα, αλλά μάλλον αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες για τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο. 
 
Οι μέρες και οι μήνες περνάνε και η Amanda σε σπάνιες επικοινωνίες μέσω ίντερνετ με τον καλύτερο της φίλο, δείχνει σημάδια ψυχολογικής αστάθειας, μέχρι που ζητάει από όλους τους κοντινούς της φίλους και φίλες να βρεθούνε μαζί, όπου τους ανακοινώνει ότι πρέπει πάση θυσία να μην κοιμηθούν το βράδυ και να καταγράψουν τα πάντα μέσα στο σπίτι με κάμερες. Σιγά μην το έκαναν αυτό οι καλοί τις φίλοι, αφού έπεσαν σαν τούβλα στο κρεβάτι και ξύπνησαν το επόμενο πρωί από τα ουρλιαχτά της Amanda. Οι Amanda προσπαθεί με κάποιον τρόπο να τους “δείξει κάτι”, όπου εμείς σαν θεατές αλλά και οι παρέα της δεν έχουμε ιδέα περί τίνος πρόκειται. Ίσως είναι η πιο αδύναμη και αδιάφορη ιστορία, με αρκετά νωχελικούς ρυθμούς και οι νέοι ηθοποιοί που παίζουν να δείχνουν ότι έχουν πολλή δρόμο ακόμα μπροστά τους.

Σε γενικές γραμμές δεν είναι και η χειρότερη ταινία. Ξεπερνάει την μετριότητα και δείχνει τουλάχιστον ότι οι υπεύθυνοι προσπάθησαν να κάνουν το καλύτερο με τα λιγοστά μέσα που είχαν. Κάποιες ιστορίες είναι αρκετά καλές, άλλες εντελώς αδιάφορες. Σε όλες θα βρείτε σεναριακά κενά και γενικά όχι και τόσο καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς αλλά δεν είναι για τα σκουπίδια. Αν την βρείτε πουθενά τυχαία μπροστά σας, δείτε την.

Βαθμολογία 6



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου