Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2019

A Dark song

A Dark song


Το A Dark song, είναι μια Ιρλανδό-Βρετανική ανεξάρτητη παραγωγή τρόμου, που κυκλοφόρησε μεταξύ συγγενών και φίλων, άντε και σε μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού κινηματογράφους και ψηφιακές πλατφόρμες το 2016, κυρίως σε Ιρλανδία και Αγγλία. Η περιορισμένη διαθεσιμότητα και προβολή της ταινίας δεν στάθηκε εμπόδιο στο να αναγνωριστεί σχεδόν από όλους τους φίλους του είδους, σαν μια από τις καλύτερες ταινίες μυστηρίου και τρόμου και όχι άδικα.


Η ταινία διαδραματίζεται στην σύγχρονη εποχή κάπου μεταξύ Αγγλίας, Ουαλίας και Ιρλανδίας, θα σας γελάσω, όπου η Sophia (Catherine Walker), θρηνεί για το αδικοχαμένο της παιδί. Ο θρήνος και η απόγνωση, την οδηγούν στο να πάρει μια απόφαση που έχουμε δει άπειρες φορές στον κινηματογράφο και δεν είναι άλλη από το να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με το πνεύμα του παιδιού της μέσω ενός πνευματιστή. Αν ήταν Αμερικανική παραγωγή, θα σταματούσα την ταινία στα πρώτα 20 λεπτά, επειδή όμως πρόκειται για ταινία που γυρίστηκε στην “σωστή” πλευρά του Ατλαντικού, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που θα περιμέναμε από ανάλογες παραγωγές του Hollywood.

Οι επιρροές από Lovecraft, είναι εμφανείς.
Το Σοφάκι απομονώνετε σε ενοικιαζόμενη έπαυλη της επαρχιακής Ουαλίας και κανονίζει συνάντηση με τον Joseph Solomon (Steve Oram) όπου είναι γνωστός στην πιάτσα ότι μπορεί να φέρει σε επαφή τους ζωντανούς με τους νεκρούς. Αυτό που κάνει την συγκεκριμένη ταινία να ξεχωρίζει, ακόμα και αν καταπιάνεται με κάτι το φανταστικό, είναι η ρεαλιστική συμπεριφορά και αντιδράσεις των χαρακτήρων. Ο Joseph δεν έχει καν αυτοκίνητο, φτάνει στον σιδηροδρομικό σταθμό ένας τριανταπεντάρης, καραφλός και με έξτρα κιλά τύπος, ντυμένος λες και ήρθε κατευθείαν από την Σαμοθράκη και το πρώτο πράγμα που θέλει να κάνει είναι να πάει για φαΐ. Από την άλλη πλευρά, η Sophia αν και απελπισμένη δεν είναι η ελαφρόμυαλη κυρία που διαβάζει ζώδια αλλά μια μάνα που μπροστά στον άδικο χαμό του παιδιού της, όχι μόνο καταφεύγει στην έσχατη λύση ενός πνευματιστή-μέντιουμ αλλά απαρνείται τον ίδιο τον Θεό και εναποθέτει τις ελπίδες της στην “άλλη πλευρά” για να έρθει για μια τελευταία φορά σε επαφή με το παιδί της. Αφού ο Joseph έχει ξεσκίσει “chips & fish” στο τοπικό εστιατόριο, πηγαίνουν στην έπαυλη (το μόνο κοινό με Αμερικανική παραγωγή) για να ξεκινήσουν τις διαδικασίες της τελετής.

Κάτσε να σε περάσω ένα χέρι Καμπάλα.
Και κάπου εδώ ξεκινάει ένα βαρύ και ασήκωτο δράμα με στοιχεία τρόμου, που πιστεύω ότι έκαναν την συγκεκριμένη ταινία να ξεχωρίζει από το σωρό. Η τελετή που θα λάβει μέρος στην έπαυλη, απαιτεί όχι μόνο συμμετοχή και από τους δυο χαρακτήρες, με την Sophia να είναι αυτή που θα υποστεί τα περισσότερα δεινά αλλά απαιτεί και μεγάλο χρονικό διάστημα, κυριολεκτικά μήνες για να ολοκληρωθεί και βέβαια προσωπικές θυσίες και βασανιστήρια που θα φέρουν τον ανθρώπινο οργανισμό και πνεύμα στα όρια τους. Κάθε βήμα της τελετής, παρουσιάζεται αρχικά με λεπτομέρειες μέσα από καλογραμμένους διαλόγους μεταξύ των πρωταγωνιστών όπου συζητάνε τα διάφορα βήματα της συγκεκριμένης τελετής στη αρχή χαλαρά με τσιγάρο και ένα ποτήρι κρασί και αργότερα με χριστοπαναγίες, ξύλο και σεξ αλλά και γραφικές απεικονίσεις με γνωστά και άγνωστα σύμβολα να σχεδιάζονται σχεδόν σε όλα τα δωμάτια της έπαυλης και σύντομα εμείς σαν θεατές, μαθαίνουμε ότι πρόκειται για “ανίερες” αποκρυφιστικές και πολύπλοκες τελετές που “ξυπνάνε” ότι αρχαίο και σκοτεινό υπήρξε ποτέ πάνω σε αυτή την Γη και όχι μόνο. 

Τα πρώτα σημάδια επαφής.
Αν και σχεδόν ολόκληρη η ταινία διαδραματίζεται σε εσωτερικούς χώρους, δεν υστερεί σε ατμόσφαιρα. Έχει πάρα πολλή καλή σκηνοθεσία σε αυτό βοηθάει και το ότι τα πλάνα σε αρκετές περιπτώσεις πέρα από το “καλλιτεχνικό” στυλ και μάτι του σκηνοθέτη, είναι αρκετά ανοιχτά ώστε να δείξουν σε όλο τους το μεγαλείο την τελετή, τα πανέμορφα ανίερα σύμβολα και σχέδια που καλύπτουν σχεδόν όλα τα δωμάτια και μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε σταδιακά την επιρροή σε ψυχοσωματικό επίπεδο που ασκεί η τελετή και στους δυο πρωταγωνιστές, κυρίως στην Sophia με πολλά σκαμπανεβάσματα μεταξύ τους και όχι μόνο. Πιστεύω ότι έχει γίνει αρκετή έρευνα από τους υπεύθυνους της ταινίας γύρω από τον αποκρυφισμό και τις διάφορες τελετές με το Νεκρονομικόν μάλλον να είναι το βιβλίο που βασίζουν τα βήματα και τα σχέδια της τελετής χωρίς να λείπουν αναφορές σε άλλες ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες. Έχω να πιάσω στα χέρια το συγκεκριμένο βιβλίο σχεδόν 25 χρόνια, μπορεί και να κάνω λάθος αλλά διαβάζοντας πρόσφατα το Νεκρονομικόν του Αντώνη Αντωνιάδη (εκδόσεις ΟΞΥ) βρήκα πολλά κοινά όσον αφορά της τελετή και τα στάδια που απαιτούνται για μια τελετουργία σαν και αυτή. Τουλάχιστον στην πολυπλοκότητα και στις λεπτομέρειες των βημάτων που χρειάζονται για μια “πραγματική” τελετή. Δεν λείπουν και οι επιρροές από Lovecraft και τον κοσμικό τρόμο που ξαπόστειλε πάνω μας με τις ιστορίες του. Δεν μπορώ να φανταστώ αν ήταν Αμερικάνικη ταινία τη σκατά θα βλέπαμε. Φαντάσματα που θα πέταγαν τηγάνια και κατσαρόλες στην κουζίνα, θα κρύβονταν στην ντουλάπα κτλ. 

ΜΠΟΥ!
Ευτυχώς για εμάς, το A Dark song είναι μια πρωτότυπη και ενδιαφέρον προσέγγιση σε ένα χιλιοειπωμένο θέμα πλέον στον κινηματογράφο και παρουσιάζεται από μια όσο τον δυνατόν ρεαλιστική σκοπιά και αυτό κυρίως στους καλογραμμένους χαρακτήρες και σενάριο. Δεν λείπει η ατμόσφαιρα που όσο προχωράει η ταινία γίνεται όλο και πιο σκοτεινή με το τέλος να είναι επιτέλους κάτι το διαφορετικό. Στα υπέρ της ταινίας, είναι οι δυο διαφορετικές προσωπικότητες, αυτή του Joseph, ενός άξεστου και χύμα τύπου, αρκετά όμως έμπειρου όπου γνωρίζει καλά την “δουλειά” του και κυρίως τους κινδύνους σε αυτή και από την άλλη η Sophia, όπου μέσα στην απελπισία της είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να ξαναδεί το παιδί της χωρίς όμως να είναι προετοιμασμένη για αυτό που θα ακολουθήσει. Αυτοί οι δυο κόσμοι και χαρακτήρες μπλέκουν σε ένα σκοτεινό δράμα χωρίς περιθώρια λάθους και η ταινία φροντίζει να παρασύρει και εμάς μαζί τους. Σε πάρα πολλή καλό επίπεδο είναι και η μουσική επένδυση, με βαριά μπάσα έγχορδα αλλά και κρουστά να μοιάζουν σαν γδάρσιμο σε σχολικό πίνακα, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με το στυλ και ύφος της ταινίας. Δώστε της μια ευκαιρία. Είναι απείρως καλύτερη από κάτι μαλακίες του στυλ The conjuring, Insidιous κτλ.

Βαθμολογία 8+






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου