Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Ο χεβιμεταλάς

Ο χεβιμεταλάς


Μέσα της δεκαετίας του 80 ήμουν ακόμα άτριχο παιδάκι του δημοτικού. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ήταν όταν η μικρή αδερφή της μάνας, μητέρας μανούλας, μαμάς μου, διοργάνωσε το πρώτο πάρτι στο πατρικό της για να γνωρίσουν συγγενείς και φίλοι τον μέλλοντα γαμπρό. Τα πάρτι εκείνης της εποχής ήταν σχεδόν όπως τα βλέπουμε σε ταινίες του Ψάλτη και του όμορφου αγοριού Γαρδέλη κτλ. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η μουσική που έπαιζε στο κασετόφωνο. Οι μεγαλύτεροι και πιο ψαγμένοι ενήλικες είχαν τελείως διαφορετικά μουσικά ακούσματα και γούστα σε σχέση με τα δικά όπου το μόνο είδος που ήξερα ήταν τα βαριά ρεμπέτικα που άκουγε ο πατέρας μου. Στο κασετόφωνο έπαιζε κάτι που στα μικρά μου αυτάκια φάνταζε εξωπραγματικό, Ρυθμός και μελωδίες ηλεκτρονικών ήχων ξεπηδούσαν από τα μεγάφωνα του κασετοφώνου και μια φωνή στα ΄΄ξένα΄΄ να έχει τον δικό της ξεχωριστό ρυθμό και μελωδία. Ρωτώντας τους ψαγμένους και πρωτοπόρους ενήλικες έμαθα ότι αυτό που άκουγα λεγόταν ΄΄Μισέλ Τζάκσον΄΄ και είναι από την Αμερική. Ούτε τον Μισέλ Τζάκσον ήξερα ούτε και την Αμερική. Με περίσσια ευγένεια και παιδική γοητεία ζήτησα από τον μελλοντικό μου θείο να μου αφήσει την κασέτα να την ακούσω ξανά κάτι που βέβαια δέχτηκε να κάνει αφού ο τύπος έπαιζε εκτός έδρας και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.