Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Περί τρόμου


Ήταν μέσα δεκαετίας του 1980 όταν στα πρώτα βίντεο που μπήκαν στο σπίτι μου ήρθα σε επαφή με ταινίες τρόμου και αυτό έγινε μέσα από τα '' προσεχώς '' . Μικρο παιδί τότε στην οικογένεια μου είχαμε το συνήθειο να μας φιλοξενούν ο παππούς και η γιαγιά 1-2 μέρες την εβδομάδα στο σπίτι τους προσφέροντας μας όλα τα καλούδια που θα ήθελε ένα μικρο παιδί . Μέσα στης παροχές ήταν και η προβολή κάποιας ταινίας σε βίντεο τα βράδια . Της επιλογές ταινιών της έκανε ο παππούς μου κάτι που μας οδηγούσε σε σπαγγέτι γουέστερν , που όμως ήταν η αφορμή να γίνει ένα κλικ μέσα μου που με ακολουθεί μέχρι και σήμερα στα 35 μου . Στα γνωστά '' προσεχώς '' έδειχνε ένα τρέιλερ ασπρόμαυρο με κάτι πλάσματα που έβγαιναν από το νερό , άρπαζαν ανθρώπους κτλ . Η ταινία ήταν το Creatures from the black lagoon . 




Μέσα στο μικρο μου μυαλουδακι άκουσα ένα μεγάλο ΜΠΑΜ ! . Μετά από ώρες μπροστά στην τηλεόραση σαν παιδί που έβλεπα Λασσυ , Ουράνιο τόξο κτλ , αυτό που είδα στο τρέιλερ ήταν κάτι επαναστατικό που τότε με δυσκολία μπορούσα να επεξεργαστώ . Η πρώτες ερωτήσεις που έκανα στον εαυτό μου ήταν , τι είναι αυτό ; πως το έφτιαξαν αυτό ; τι είναι αυτά τα τέρατα ; και μερικές εκατοντάδες άλλες ερωτήσεις φαντάζομαι ... Αυτό ήταν , από τότε μέχρι και σήμερα ο τρόμος ήταν είναι και θα είναι για εμένα η καλύτερη μορφή ψυχαγωγίας ανεξαρτήτου μορφής , βιβλία , ταινίες , παιχνίδια κτλ . Πολλά βεβαία από τα ερωτήματα που είχα σαν παιδί απαντήθηκαν αργότερα περί εφέ και δημιουργία όλων αυτών , η μαγεία για εμένα όμως δεν έχει χαθεί .

Από τα μάτια μου και το βίντεο / DVD μου , έχουν περάσει κυριολεκτικά χιλιάδες ταινίες τρόμου . Από κλασικές ταινίες της δεκαετίας του 70 έως και σήμερα έχω δει ταινίες ανεξαρτήτου γλώσσας και χώρα παράγωγης . Μια μικρή λίστα παραθέτω πιο κάτω που περιλαμβάνει πρόσφατες ταινίες καθώς θεωρώ ότι σε μια λίστα αν υπάρχουν τα κλασσικά όπως ο '' Εξορκιστής '' κτλ θα είναι μια λίστα χιλιοειπωμένη , όχι ότι αυτές οι ταινίες δεν μου αρέσουν αλλά θα προτιμήσω ταινίες πρόσφατες λόγο ποιότητας στα ρεαλιστικά εφέ και της ατμόσφαιρας που αποδίδουν σε σχέση με πολλές ταινίες τρόμου του 70 που είχαν μια ποιο ψυχεδελική παρουσίαση με κάποιες εξαίρεσής βέβαια .




1) Martyrs

2) Rec 2

3) The Descent                                                             

4) Pan's Labyrinth

5) Ju on

6) Splinter

7) 30 Days of Night

8) The hills have eyes

9) I saw the devil

10) The house

11) The Others

12) A Tale of Two Sisters

13) Sauna

14) Dead Birds

15) Dog Soldiers

16) Trick 'r Treat

17) Silent hill

18) Hellraiser

19) The shining

20) The texas chainsaw massacre


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Περί videogames


Τι διάολο γίνεται εκεί έξω ; Γιατί δεν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον να κολλήσω όπως έκανα πριν 5-10-15-20 χρόνια ; Που πήγαν τα παιχνίδια που αυτόματα έμπαιναν στο hall of fame με το περιεχόμενο που σου πρόσφεραν ; Γιατί όλα τώρα μου φαίνονται απλά , πεζά και ανούσια ; Φταίει το ότι είμαι gamer 20+ χρόνια ; Φταίει το ότι χρόνο με το χρόνο , κυκλοφορία με κυκλοφορία τα παιχνίδια είναι όλο και ποιο απλά για να γίνουν προσιτά σε μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό ; Φταίω εγώ ή φταίει κάτι άλλο ; Μάλλον φταίει κάτι άλλο .

Έζησα την εξέλιξη των βιντεοπαιχνιδιών από τα τέλη της δεκαετίας του 80 μέχρι και σήμερα . Από τους μπλιπ μπλοπ ήχους του Atari 2600 στα σημερινά 5.1 surround που κατεδαφίζουν πολυκατοικία , από τα 2 χρώματα στην οθόνη της τηλεόρασης στα σημερινά HD monitor . Ένα πράγμα φαίνεται να μην άλλαξε από τότε μέχρι σήμερα , το game play . Στην εποχή μας μπορούμε να απολαμβάνουμε απίστευτης ομορφιάς γραφικά που σε συνδυασμό με το voice acting και την μουσική να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό αλλά όταν πιάνεις στα χέρια σου πληκτρολόγιο ή χειριστήριο νομίζεις ότι παίζεις turrican σε Amiga . Τρέχεις δεξιά αριστερά πυροβολείς ότι κινείτε και .... αυτά τίποτα άλλο . Η μόνη διαφορά με τα παιχνίδια που παίζαμε σε Amiga είναι ότι πλέον υπάρχει μια έξτρα διάσταση στα γραφικά , αυτό τίποτα άλλο . 




Το game play παραμένει στα ίδια επίπεδα του απλού third / first person action παιχνιδιού . Βλέποντας όλα αυτά τα χρόνια το πως εξελίσσεται η τεχνολογία και στα παιχνίδια , στα μέσα της δεκαετίας του 90 πίστευα ότι σε λίγα χρόνια θα βλέπουμε απίστευτους ψηφιακούς κόσμους . Προέβλεπα άπειρες δραστηριότητες των χαρακτήρων στα video games , πίστευα ότι θα μπορούσαν να μεταφέρουν τα ανθρώπινα συναισθήματα στον ψηφιακό κόσμο και η αλληλεπίδραση με αυτόν θα ήταν μια μοναδική εμπειρία αλλά αντί για αυτό καταλήξαμε με ένα όπλο στο χέρι να προκαλούμε γενοκτονία ζώων στα rpg και ανθρώπων σε όλα τα άλλα . Τι φταίει στο ότι υπάρχει αυτή η αντίληψη ότι τα παιχνίδια πρέπει να είναι μόνο action και όποια διαφορά που υπάρχει στον κόσμο του παιχνιδιού πρέπει να λύνεται με ατελείωτο πιστολίδι και σφαγές ; Γιατί υπάρχει η αντίληψη ότι οι διαφορές πρέπει να λύνονται με αίμα ; Που πήγε το δράμα , ο ερωτισμός τα συναισθήματα ; Μήπως φταίει ότι κυρίαρχες εταιρίες στον χώρο προέρχονται από την Αμερική και ξέρουμε πόσο ευαίσθητος και δημοκρατικός λαός είναι με αποτέλεσμα να παρασερνουν όλους τους άλλους ; Ή είναι εύκολη λύση ένα απλό action ρηχό παιχνίδι που με την κατάλληλη διαφήμιση θα γίνει εμπορική επιτυχία χωρίς να προσφέρει τίποτα καινούργιο στο game play ; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο χώρος των video games έχει όρια . Η σημερινή τεχνολογία μπορεί να δημιουργήσει ζωντανούς κόσμους με άπειρες δραστηρίοτητες , αντί για αυτό έχουμε γραμμικά παιχνίδια δράσης με διάρκεια 6-8 ωρών που επαναλαμβάνονται χρόνο με το χρόνο , κυκλοφορία με κυκλοφορία .

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν καλά παιχνίδια , αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν υπάρχουν πολλές επιλογές για κάτι διαφορετικό . Ένα μικρο παράδειγμα είναι το εξής : στον χώρο του κινηματογράφου έχεις να επιλέξεις από μια τεράστια γκάμα διαφορετικών ειδών να σε ψυχαγωγήσουν όπως , ταινίες τρόμου , κωμωδίες , δράμα , αισθηματικές / ερωτικές . Πόσα από αυτά τα είδη μπορείς να βρεις σε video game ; Πόσα δραματικές διαδραστικές ιστορίες υπάρχουν σε video game ; Πόσα παιχνίδια υπάρχουν εκεί έξω που σε έκαναν να γελάσεις ; Όλα είναι μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού ή στα πόδια ενός χταποδιού καλύτερα .

Κάποτε πίστευα ότι τα video games πρέπει να αναγνωριστούν σαν μια μορφή τέχνης , με την επανάληψη του ίδιου και του ίδιου game play και παρουσίαση των κόσμων των παιχνιδιών νομίζω ότι είναι η ποιο ρηχή μορφή τέχνης που υπάρχει εκεί έξω . Το πρόβλημα είναι το εύκολο και γρήγορο χρήμα , όσο καμία εταιρία δεν παίρνει το ρίσκο να παρουσίαση κάτι διαφορετικό , επαναστατικό και μένει στην ίδια επιτυχημένη συνταγή , δυστυχώς θα βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια .